In haar praktijk ontvangt acupuncturiste Anneleen Ghesquiere allerlei soorten patiënten. Een aanzienlijke groep daarvan hebben psycho-emotionele klachten. “Meestal vormen fysieke klachten de aanleiding om hulp te zoeken, maar als je wat doorvraagt, blijkt de beginperiode van die klachten vaak te maken te hebben heeft met een emotionele gebeurtenis, zoals het verlies van een dierbare.” Vaak beseffen Anneleens patiënten zelf ook dat hun verdriet een rol speelt. “Van hun huisarts kregen ze slaappillen of antidepressiva voorgeschreven, maar dat is niet wat ze willen. Ze beseffen dat er meer aan de hand is.”
“De Chinese geneeskunde heeft als basisbeginsel dat je van nature een energiepatroon hebt in je lichaam, dat qi genoemd wordt. Die moet in balans zijn, in je lichaam, geest en ziel. Als de qi verstoord is, kan zich dat uiten op fysiek maar ook op emotioneel vlak. Mensen die woede-uitvallen hebben, of heel veel verdriet waar ze niet uit geraken, die iets niet kunnen loslaten... Met acupunctuur help je om geest en lichaam te openen zodat alles weer stroomt en in balans komt.”
Een acupuncturist behandelt in de eerste plaats de fysieke symptomen, maar geen enkele behandeling is dezelfde, weet Anneleen. “We kijken ook naar de oorsprong en de reden van de klacht. Het is altijd een beetje een zoektocht samen met de patiënt.” Emoties worden in de acupunctuur gelinkt aan specifieke energiemeridianen doorheen het lichaam en ook aan sommige organen. “Rouw en verdriet hebben vooral impact op de longmeridiaan. Er is zelfs een punt op de longmeridiaan, Long 7, dat het emotioneel loslatingspunt wordt genoemd. Het gebeurt wel eens dat mensen spontaan beginnen huilen op de behandelingstafel, omdat er van alles loskomt.”
“Acupunctuur is niks om bang voor te zijn. Het doet geen pijn, het werkt op een subtiel niveau en brengt een diepe rust. Patiënten zeggen me vaak dat ze zich kalmer voelen en beter met de situatie om kunnen. Het mooiste wat omgaan met rouw en verlies in de praktijk mij al gebracht heeft, is de dankbaarheid van mensen. Patiënten die na een paar behandelingen zeggen: ‘Ik weet nog hoe diep ik zat toen ik hier aankwam, maar nu heb ik weer energie en goesting in het leven.’ Dat is waar je het voor doet. Maar soms is psychologische begeleiding noodzakelijk, en als mensen echt de grond onder hun voeten kwijt zijn, zal ik naast de acupunctuur zeker therapie aanraden.”
Voor Anneleen hoort de dood onlosmakelijk bij het leven. “Eigenlijk is het een van de weinige zekerheden die we hebben: als je geboren wordt, ga je op een bepaald moment dood. Als maatschappij, zouden we de dood best wat meer mogen omarmen, omdat het dan ook voor de nabestaanden wat gemakkelijker wordt. Nu sta je als nabestaande vaak alleen. Veel mensen weten niet wat ze moeten zeggen, het onderwerp voelt te groot, of ze durven er niet over beginnen. Maar ik denk dat er juist, heel veel verbinding en dankbaarheid, kan ontstaan door bijvoorbeeld samen een ritueel uit te voeren.”
“Ik ben me ervan bewust dat het leven eindig is. Ik probeer mindful te leven en dankbaar te zijn voor elke dag. Een aantal van mijn patiënten zijn medisch uitbehandeld. Ik denk, dat we veel kunnen leren van mensen in hun laatste levensfase omdat zij een visie hebben op het leven die heel verrijkend kan zijn. Hen probeer ik niet alleen fysiek comfort te geven door middel van de acupunctuur, maar ook door een luisterend oor te bieden. Hier vinden ze soms een uitlaatklep voor de dingen die ze minder makkelijk kwijt kunnen bij hun familie. Ze weten dat hun tijd beperkt is, en vaak kunnen ze daar best rationeel mee omgaan. Ze willen soms graag nog bepaalde dingen plannen of gedaan hebben. Familieleden kunnen daar soms minder goed mee om, die willen het komende verlies nog wat uit de weg gaan, maar voor de terminale patiënt is dat moeilijk. Ik hoop dat het hen een soort rust geeft dat ze het hier kunnen delen.”