Vestigingsverantwoordelijke Ellen Poeck van Uitaartplanner Sereni Van Bogaert sprak met leerlingen van basisschool De Laar in Zwijndrecht over de dood, in samenwerking met psychotherapeut Lies Scaut. Vijf belangrijke vragen werden gesteld om een open dialoog te starten over dit vaak vermeden onderwerp. Het project bood de kinderen een veilige ruimte om hun gedachten en gevoelens rondom de dood te delen.
- Waarom praten veel mensen niet over een begrafenis?
Ellen: Er wordt nog steeds niet vaak over de dood gepraat, en alleswat daarmee te maken heeft. Veel mensen zijn bang voorde dood omdat ze niet goed weten wat het is, en vindenhet moeilijk om erover te praten. Maar toch zien we dat dit langzaam verandert: mensen maken vaker een plan voor hun begrafenis en praten er openlijk over, vooral om hun familie te helpen. Als je erover nadenkt, is dat eigenlijk een lief gebaar. Ze zorgen ervoor dat hun familie minder zorgen heeft.
Lies: Mensen praten er vaak pas na de begrafenis over. Dan gaan ze zeggen wat ze van de afscheidsdienst vonden en halen ze terug herinneringen op. Er niet over willen praten, heeft vaak te maken met de eigen angst voor de dood en er niet teveel te willen aan denken. - Wat doet iedereen als je dood bent?
Lies: Dat hangt er wat vanaf hoe oud iemand is wanneer die sterft. Men kan
afscheid nemen van je lichaam, de kist versieren, meewerken aan de afscheidsdienst en het bedenken van rituelen enz. Ook nadien worden er herinneringen opgehaald en wil de familie graag veel verhalen horen die ze zelf misschien nog niet kenden. Het is vooral goed om te blijven praten over wie je mist zodat die er toch bij blijft horen.
Ellen: Als ondernemer zien we veel verschillende reacties. Het meeste zien we verdriet. Sommige families reageren vol ongeloof, of zijn boos omdat ze zich machteloos voelen. Anderen blijven juist heel rustig. Ze willen vooral dat alles goed geregeld is, zodat ze op een mooie manier afscheid kunnen nemen van de persoon die ze hebben verloren. - Wat gebeurt er als een kind sterft?
Lies: Dat is extra triest... Maar ook dan wordt er een mooie afscheidsdienst gedaan zodat alle vriendjes afscheid kunnen nemen en vertellen wat ze allemaal samen deden. Blijf vooral over je vriend/in praten en neem hem/haar in gedachten en verhalen overal mee naartoe. Wie je in je hart bewaart, geraak je niet meer kwijt.
Ellen: Het is eigenlijk niet veel anders dan wanneer een volwassene sterft. Er moeten dezelfde dingen geregeld worden, maar het voelt heel anders. Als je als ouder je kind moet begraven, is dat volgens mij het moeilijkste en meest onnatuurlijke dat er is. - Krijg ik na de dood een nieuw leven?
Lies: Daar mag je over denken wat je wil! Sommigen vinden het een geruststelling te denken dat er nog een leven na de dood is en anderen geloven hier niet in. Dit heeft vaak ook met het geloof te maken. Fantaseer maar eens over als wie of wat jij zou willen terugkomen.
Ellen: Soms vragen families mij dit op een heel emotioneel moment. Dan antwoord ik altijd: “Wat zou u fijn vinden?” Iedereen heeft zijn eigen gevoel, dus ik wil mijn ideeën niet aan hen opdringen. - wat gebeurt er met de spullen van de persoon die sterft?
Lies: Dat kiest de familie zelf. Soms verdelen ze deze binnen de familie en vriendengroep of bewaren ze die in een doos of op de kamer van de overledene. Van kleren kan je zelfs troostdekentjes of knuffels maken zodat je altijd nog iets hebt om vast te houden.
Ellen: Als iemand sterft, moeten er beslissingen worden genomen over zijn of haar spullen. Vaak worden de persoonlijke spullen van de overleden persoon aan de familie of vrienden gegeven. De familie kijkt naar wat belangrijk is en wat ze willen bewaren. Soms worden spullen die niemand wil houden, weggegeven aan goede doelen of verkocht.