Een verhaal over spiritualiteit en de dapperheid van een gebroken hart. In gesprek met modeontwerpster Ellen Kegels.
Het voorbije anderhalf jaar doorleefde Ellen Kegels groot verlies. Haar broer kwam plots te overlijden. Zijn dood dwong haar tot stilstand. Ellen bracht voor het eerst in twaalf jaar tijd geen wintercollectie uit. Pijn liet zich niet meer verdringen. Ze zocht de stilte op en liet zich raken door haar verlies. In de plooien van haar verlies zat een ander leven verscholen.
Als de dood onverwachts je leven doorkruist, wil ons systeem de pijn vaak vermijden. Zowel ons brein als onze maatschappij zijn hiertoe geneigd. Maar als pijn allesoverheersend is, kan je er niet meer omheen. Hoe leg je daar voor jezelf een weg in af?
Twee weken voordat mijn broer gestorven is, zat ik op een middag bij mijn mama in de tuin. Ik had een raar gevoel. Er leek iets ernstig te gaan gebeuren. Het voelde alsof het leven waar we inzaten niet kon blijven duren. Zeg maar het leven van een gelukkige, welvarende familie Kegels. Als kind was ik een spiritueel iemand en voelde soms de aanwezigheid van entiteiten of energieën. Ze maakten me moe. Mijn familie stelde me destijds gerust met het idee dat geesten niet bestonden. Ik hoefde niet bang te zijn. De tijdsgeest van toen draaide mijn spirituele gevoeligheid op slot.
We waren op vakantie in Portugal, toen mijn jongste zus me belde. Haar telefoontje kon om het even wat zijn, maar ik had een voorgevoel. Jef was opgenomen in het ziekenhuis met een bacteriële infectie. Hij lag op intensieve, zijn nieren waren uitgevallen. Vijftien uur later is hij overleden. Mijn hele lijf schreeuwde het uit. Mijn broer, verbonden door vlees en bloed, was weg. Een immense leegte overviel me. Het werd mistig en chaotisch in mijn hoofd. Mijn brein werkte niet meer.
De eerste maanden overleefde ik en hielp waar nodig. Ik wou er voor iedereen zijn, inclusief mezelf. Als je in de ratrace van het leven zit, lukt dat niet. Daarom besloot ik vorig jaar om geen wintercollectie uit te brengen. Zo kon ik inspringen waar nodig. Ik ben me beginnen inlezen in de zielenwereld. Waar gaan we naartoe als we sterven en waar bevindt de ziel zich? Kan je contact houden met de overkant? Ik heb in die zoektocht enorm veel kracht gevonden. Ik heb er Jef in terug gevonden, maar in een andere dimensie en op een ander niveau. Zijn overlijden bracht me terug in voeling met spiritualiteit. Ik voel zijn nabijheid en krijg van hem dromen, boodschappen en tekens binnen die ik kan doorvertellen aan mijn ouders, schoonzus, broer en zussen. In wezen zijn we allemaal spiritueel. In deze maatschappij wordt spiritualiteit en verdriet nog te vaak gemeden. Werken en presteren staan voorop. Het intense verdriet schrikte ook mijn exman af, ondanks het feit dat ik er op een mooie manier mee omging.
Wat was je manier?
Het eerste half jaar was ik veel alleen. Ik hield het huishouden draaiende en hielp de ander waar ik kon. De tijd die restte, bracht ik alleen door. Ik verslond boeken en las veel over energetisch werk. Het verlies van Jef, maar ook oude pijn zat als opgekropt verdriet klaar om gezien te worden. Ik voelde heel fel dat ik na een zware huilbui weer dagen verder kon. Het was uit mijn systeem. Ik zag het aan mijn gezicht en voelde het aan mijn lijf. Ik zocht het verdriet op. Ik ging veel naar Jef zijn graf en was veel met de dood bezig. Het lijkt een ver- van-mijn-bedshow, maar we gaan allen dood. We moeten ermee leren omgaan. Energetisch werk werd mijn manier.
Was het nieuw voor jou om toe te laten wat er in je binnenwereld leefde?
Ik had mezelf to the limit gepusht. Op anderhalf jaar tijd werd ik mama van 2 kindjes. Bij de laatste bevalling ben ik zelfs bijna komen te overlijden. Ik had een zware job. Zowel mijn ex-man als ik pleegden serieuze roofbouw op ons lijf. Ik leefde op pijnstillers en ging niet kijken naar wat er zich in mijn binnenwereld afspeelde. Het voelde als een opluchting om de wintercollectie niet te lanceren. Ik leerde voor het eerst tijd te maken voor mezelf.
Jef had een cursus ‘transcendente meditatie’ gevolgd. Hij leidde een vol leven en leerde dankzij deze techniek om zijn focus te versterken. De vrouw van Jef stelde een paar maanden na zijn dood voor om deze meditatie samen te volgen. Het werd het begin van een ander leven. De rust van 2 keer per dag 20 minuten in je gedachten te gaan zitten, is iets heel anders dan gedachten wegduwen. Je laat komen wat komt en kijkt ernaar. In het begin was dat heel beangstigend en durfde ik niet goed mediteren. Zeker nadat mijn man een half jaar geleden is weggegaan. Ik zat volop in mijn rouwproces, moest een scheiding doormaken, de kinderen bij regelmaat afgeven en mijn business liep niet goed. Dit in de ogen kijken, was heftig. Transcendente meditatie heeft me terug op de rails gezet. Bij elke meditatie, elke 20 minuten die je doet, verwerk je trauma. Je verwerkt telkens een steentje uit je rugzak. Beetje bij beetje kuis je die rugzak op. Deze meditatie begon ik aan te vullen met andere alternatievere vormen van therapie, naast de klassieke therapie. Vlak voor Jef stierf, was er buiten mijn werk weinig vervulling. Er was weinig passie. Nu voel ik mijn levensenergie weer stromen. Elke ochtend maak ik ruimte voor zelfzorg. Ik heb mijn rituelen.
Ik sta stil bij dankbaarheid en liefde, schenk mezelf een kopje rauwe cacao en zet een intentie voor de dag. Daarna doe ik een korte yoga sessie om mijn hart te openen en mediteer ik 20 minuten. Zo bouwt mijn energie zich op, elke dag opnieuw. De dood van Jef bracht veel in beweging, zowel in pijn als in liefde.
Toch lijkt intuïtie op een bepaalde manier je rode draad doorheen je leven. Wat biedt de wereld van wol je?
Eigenlijk staat een bol wol symbool voor waar ik nu mee bezig ben, nl. warmte, authenticiteit en verbondenheid. Het weeftouw in je leven. Het leven dat in golven komt. Onze truien, handgemaakt in Peru, draag je op de blote huid. Hij acclimatiseert en zit zalig. Het is niet te warm of te koud. Hij biedt je wat je nodig hebt. We werken in eerlijke omstandigheden. Al onze breisels zijn handgemaakt en zorgen voor een beter leven voor de lokale bevolking in de Andes, Peru. In elke trui zit de pure en liefdevolle energie van de vrouwen, die eraan werkten.
Mijn bedrijf heb ik altijd vanuit mijn intuïtie vorm gegeven. Als 16-jarige begon ik mutsen te haken. Op mijn 21ste heb ik mijn eerste grote liefdesbreuk verwerkt met wol. De zachte wolstructuur gleed door mijn vingers. Ik kon mutsen haken met mijn ogen dicht. Het wederkerend gegeven werkte meditatief, ontspannend en helend. Ik werd voltijds zelfstandige toen ik 23 jaar oud was.
Alles komt op je pad in je leven. Vanaf half september krijgt mijn bedrijf een nieuwe wending. Ik heb het contract getekend van een nieuw pand. Er komt een broertje bij, Jef Studio. Verdriet verdient warmte en verbonden-heid. Een alpacatrui voelt als een knuffel en geeft je warmte, ook als je alleen bent. Met Jef studio willen we die warmte ook menselijk en energetisch aanbieden. Het wordt een plek van ontmoeting, yoga, meditatie, breathwork, knitting healing en zoveel meer. Tevens zal het gecombineerd worden met elektrische haarden, die een deel van de showroom innemen. Een toffe energetische bubbel, waar iedereen welkom is.
Ben je als ondernemer veranderd?
Enorm. Ik was heel mannelijk in mijn omzetcijfers. Ik moest mijn dagtotaal hebben. Was het er niet, dan was ik zenuwachtig en slecht gezind en moest er gepusht worden. Ik zal en moet. Dat is volledig verdwenen. Ik onderneem niet langer vanuit dit lineaire. Ik krijg zelfs geen meldingen meer. Uitgeschakeld. Binnen het bedrijf zijn we onze strategie helemaal aan het aanpassen, waardoor we een heel jaar door in golven gaan evolueren. Om de 6 weken zullen we iets nieuws lanceren en daar vervolgens onze focus op leggen. Ik volg mijn cyclus. Mijn eisprong is lanceringstijd, dan heb ik veel energie. Mijn lichaam is dan klaar om te knallen. Authenticiteit is centraal komen te staan. Is er iets dat ik wil delen of zeggen, dan zal ik het integreren in de manier waarop ik schrijf, afbeeld of film. Ik wil dat mensen die energetische boodschap binnenkrijgen. Lnknits wordt ln. Knits gaat eraf. Het wordt echt Ellen. Volgens het logo Ln. Dit is het eigenlijk ook echt. Ln dat ben ik en ik ben Ln. Rouw is één ding. Het laat je evolueren van verlies naar verbinding. Jef is nu mijn spirit guy. Hij staat energetisch naast me en leidt me verder door het leven. Een leven waarin ik me leer hechten aan authenticiteit.