Wandelen is een therapie voor lichaam en geest.
De uitdagende wandeltocht ‘Hagelandse 101’ beleeft op 5 september de vijfde editie. Bezieler Jo Langela is zelf een fanatiek wandelaar. Al is fanatiek misschien niet het juiste woord. Omdat wandelen vooral synoniem staat voor bezinning en verstilling. Of niet soms?
Jo Langela: Onze eerste editie vond plaats in 2020. Dat contact met de natuur, de uitdaging voor jezelf, daar hebben we toen meteen op ingezet. We bieden een niet-competitieve wandeling aan. Als eerste of laatste aankomen, dat is voor ons niet belangrijk. We geloven niet in controle tijdens het parcours. Deze tocht doe je voor jezelf. Die confrontatie met jezelf, dat willen we eigenlijk bereiken. Het is natuurlijk een extreme tocht. Dit jaar gaat het over 106 kilometer. Voor die vijfde editie doen we er vijf kilometer bij. Daarvoor zijn er opvallend veel inschrijvingen. Mensen zijn duidelijk op zoek naar het verleggen van hun eigen grenzen. Maar dat is echt iets voor doorzetters. Je kan dit alleen maar voltooien als je genoeg oefent. Je moet je levensstijl wat aanpassen, dat gebeurt niet van dag één op dag twee. Maar wandelen zelf is erg laagdrempelig. Je ontdekt veel dingen en komt altijd mensen tegen. Het is een ideale hobby voor iemand die heel hard wil werken aan jezelf. Tijdens zo’n lange wandeltocht kom je wel even tot bezinning. Als je dan over die meet gaat, gebeurt er iets euforisch in je hoofd. En dat gevoel geraak je niet snel kwijt. Je schouders staan weer recht. Omdat je iets hebt gedaan wat iemand anders niet zomaar kan. Dat creëert een soort fierheid en veel blijdschap. Ik zal een voorbeeld geven. Een vriendin worstelde met een stevige depressie. Ze had ook wat overgewicht. Ze besloot om te trainen voor die 101 kilometer. Het is haar gelukt, ze heeft de tocht uitgewandeld. Dat ging met veel wenen gepaard, omdat ze een zware periode had achtergelaten. Nu is ze terug aan het werk. Dat wandelen heeft haar zoveel geholpen. Maar het gaat om meer dan dat wandelen alleen. Daarom is er bij ons ook zo’n warme en solidaire sfeer onder elkaar.
ONTroerd: Vooral de filosofie van de tocht lijkt belangrijk. Wat was je tijd? Dat is vaak de hamvraag. Dat is hier niet van tel.
Jo Langela: Je wandelt best op je eigen tempo. Te snel of te traag wandelen, is niet goed. En heb je het moeilijk? Zeg dat dan en help elkaar. Die boodschap komt ook aan. We vinden dat familiale karakter belangrijk. Je kan de laatste kilometers met jouw kind afleggen of er is onze buddy-walk. Met een kind of een buddy samen over de meet komen, dat doet wat met een mens. Dan zie je grote emoties bovenkomen. En op Facebook zie je mensen elkaar bedanken die eigenlijk vreemden voor elkaar waren. “Met veel plezier, we zijn tenslotte één grote familie”, lees je dan. Dat maakt
mij erg trots. Onze filosofie wordt wel soms misbruikt. We weten dat deelnemers soms vals spelen. Via een app hebben we ooit ontdekt dat de gemiddelde snelheid van een deelnemer tussen Scherpenheuvel en Leuven 64 kilometer per uur was. (lacht) Vinden we dat valsspelen erg? Niet echt, want hoe fier kan je dan zijn op jouw medaille? Wat is er nog belangrijk? Moeten opgeven, dat is altijd erg. Maar wij raden aan om te stoppen als je te veel pijn voelt. Er is altijd nog volgend jaar. Als je met die opgevers babbelt, begrijpen ze dat het een deel was van een groter geheel. Het gaat niet om presteren, wel om het aangaan van een uitdaging. Dat besef volgt al snel na de teleurstelling.
ONTroerd: Wil de tocht ook het heuvelachtige Hageland in de kijker zetten? Een regio die niet zo bekend is in Vlaanderen, toch?
Jo Langela: Dat is absoluut een feit. Ik heb veel respect voor de Dodentocht in Bornem: dat is een monument. Maar het is niet de allermooiste
wandeling. Daar heerst vooral een unieke sfeer, fantastisch om mee te maken. Maar ik woon in het Hageland. Het is niet alleen een ongelooflijk mooie omgeving. Er is ook die extra uitdaging van die heuveltjes. Uit dat idee is de Hagelandse 101 ontstaan.
ONtroerd: Je komt uit de muziekbusiness. Dat is vaak een wereld van uiterlijk vertoon. Heb je daarom ook die passie voor wandelen?
Jo Langela: Ik wandel het liefst alleen. Zo kom ik ongelooflijk tot rust. Na het wandelen zijn mijn gedachten weer op orde. Dat komt ook door die schoonheid van de natuur. De confrontatie met die schoonheid heeft een impact. Je wordt daar nederig van, je begint na te denken, dingen te verwerken. Wandelen is een therapie voor lichaam en geest.
REWEGHS HAGELANDSE 101 5-6 SEPTEMBER 2025