Een verhaal over rouw, vakantie en de moed om het onbekende pad te bewandelen. ONTroerd magazine gaat voor een tweede maal in gesprek met Ine Gilissen, vrouw van Kristof. Een jaar geleden sprak ik Ine Gilissen voor het eerst. Tijdens een vakantie in het verre Bulgarije verloor ze haar man Kristof aan een plotse hartstilstand. Temidden van zomer en gezinsgeluk stopte zijn hart met kloppen. Met deze harde realiteit keerden Ine en hun kinderen, Ella en Mats, terug naar België. Nu, twee zomers later, pakt Ine opnieuw haar koffers. Ze reist weer, maar dit keer met een ander soort bagage.
Wat betekenden vakanties voor jullie als gezin?
Elk jaar gingen we met dezelfde vrienden op vakantie. Twee gezinnen samen op weg. We namen meestal het vliegtuig en boekten een hotel. Kristof keek altijd heel erg uit naar onze vakanties. Voor hem waren het hoogdagen. Hij telde lang op voorhand af en stuurde als eerste filmpjes en berichtjes door in ons vakantiegroepje. Tijdens een bbq vooraf bespraken we samen wat we ginds konden doen. Alles was een goede reden om al eens af te spreken. Doorheen de jaren deden we verschillende landen aan. Rust en waterplezier stonden altijd centraal. Met het oog op onze groter wordende kinderen, zochten we telkens een plek met heel wat animatie.
Wat typeerde jullie vakantie?
Het plezier van samen zijn. Dat stond voorop. Geen verplichtingen, geen rush, geen werk en hobby’s. Ik werk als vroedvrouw in shiften, waardoor Kristof doorheen het jaar ’s morgens vaak alleen was met de kinderen. Tijdens het jaar werden we vaak geleefd door de veelheid aan verwachtingen. Die vielen weg tijdens onze vakanties. Er was tijd om ons te amuseren en met de kinderen te spelen. We konden gewoon samen zijn met gezin en vrienden.
Vakantie bood ruimte, de tijd stond aan jullie kant en zette het gevoel van samen zijn extra in de verf.
We stonden rustig op, gingen op het gemak eten en keken dan samen naar wat de dag ons zou brengen. Tien dagen waren we zonder druk en verplichtingen. We deden in die dagen alles samen met het gezin. Er was er niet eentje dat naar een hobby of het werk moest. Dat was heerlijk. We konden genieten van de gewone dagdagelijkse dingen.
Twee jaar geleden kwam Kristof tijdens jullie vakantie plots te overlijden. Hoe zijn de voorbije jaren voor jou geweest?
Het waren moeizame jaren. Het eerste jaar stond ik op overleven. Er was geen tijd om te rouwen. Je moet in het begin met zoveel rekening houden. Het voorbije jaar is het gemis en verdriet veel groter geworden in vergelijking met het eerste jaar. Ik heb het nu veel moeilijker met kleine dingen. De leegte van Kristof is in alles voelbaar geworden. Ik zit meer in die leegte. Eenzaamheid en gemis staan meer voorop. Ook de kinderen missen hun papa. We praten veel over Kristof. Liefdevolle en grappige herinneringen worden gedeeld. Zo trachten we hem zo levend te houden. Mijn dagen probeer ik zo vol mogelijk te plannen. Het verdriet overvalt me meestal ’s avonds als het huis stil is.
Kan je het verdriet wat toelaten?
Ik probeer het vooral toe te laten als de kinderen het niet zien. Ze zien wel dat ik nog verdriet heb, maar ik wil het diepe verdriet niet bij hen leggen. Ik wil wel iets tonen, maar zij hoeven mijn pijn niet te dragen. Op het werk zien ze vrijwel onmiddellijk wanneer ik geen goede dag heb. Ik heb schatten van collega’s, goede vrienden en familie. Met hen kan ik mijn emoties delen.
Wanneer begon je na te denken om opnieuw op vakantie te gaan?
Het idee is ontstaan vanuit de kinderen. Tijdens de kerstvakantie brachten ze het ter sprake. Een zaadje werd geplant. Ik ben vorig jaar ook enkele dagen samen met mijn moeder en de kinderen naar zee geweest. Dat is me toen niet goed bevallen. Het was nog een stap te vroeg. Nochtans leek het op voorhand een goed idee. Er waren zeker fijne momenten en ik ben mijn moeder heel,dankbaar. Niemand kon voorspellen dat de leegte zo voelbaar zou zijn. Ik werd teruggeworpen naar de dagen met Kristof. Die enkele vakantiedagen zonder hem deden veel pijn.
Alsof de vakantiedagen je rouwproces wat scherper stelden.
Ja, zo was het ook. Dit jaar pakken we het anders aan. De vrienden met wie we altijd op vakantie gingen, gaan terug met ons mee. We vertrekken terug als 2 gezinnen. Ditmaal met 7 in plaats van 8. We geven het ook wat anders vorm dan voorheen. We gaan met de auto. We huren een huisje op een camping. We hebben een gezinshuisje waar we met z’n allen in zitten. Een huisje voelt wat gezelliger en warmer aan. Het maakt het wat hechter. Voor de kinderen blijft het een aanbod van zwembaden en leuke activiteiten. Ze gaan het goed hebben. Voor mij blijft het wat dubbel. Enerzijds heb ik zin om er met de kinderen en onze fijne vrienden gewoon even tussenuit te zijn. Dat zal deugd doen. Anderzijds zal de afwezigheid van Kristof voelbaar zijn. Ook de herinnering van twee jaar geleden komt misschien terug fel naar boven. Ik vind dat moeilijk. Gelukkig leven onze vrienden met me mee. Ze hebben het ook van dichtbij meegemaakt. We zijn één familie geworden en doen dit rouwproces samen. We gaan veel over Kristof praten. Dat is mooi.
Je kiest nu voor een andere vakantieformule. Is dit een bewuste keuze?
Ja, toch wel. Samen met onze vertrouwde vrienden kiezen we bewust voor een hechtere en warmere sfeer. Op vakantie gaan, betekent nieuwe herinneringen maken. Dit keer zal Kristof er niet meer bij zijn. Dat doet pijn. Het doet me aan Kristof en vroeger denken. We deelden zoveel herinneringen samen. Het gaat voor ons allen moeilijk zijn. En dat is ok. We hebben op voorhand al aangegeven dat we ruimte gaan maken voor het verdriet en de pijn die komen zal. Ieder geeft zijn tempo aan. Ik vind het belangrijk dat er over Kristof gebabbeld wordt. De kinderen en ik hebben gezocht naar een manier om Kristof een plekje te geven op vakantie. Mijn dochter had het idee om een kei te verven voor we op vakantie gaan. Die kei nemen we mee en geven we ginds een plekje. We geven Kristof letterlijk een plekje. Zichtbaar en tastbaar.
Een nieuw ritueel wordt geïnstalleerd.
Ja, we gaan op zoek naar manieren om Kristof erbij te blijven betrekken. Nieuwe gewoontes en rituelen waar we verder op kunnen bouwen. Ik kan het me nog niet goed voorstellen hoe het dit jaar zal zijn. Maar het voelt wel fijn om me te omringen met fijne vrienden. Ik zou het met niemand anders willen doen dan met deze vrienden. Ze staan op een heel veilige manier dichtbij. Omdat we het verlies van Kristof samen hebben meegemaakt, is onze band sterker geworden.
Hoe toont zich die gehechtheid?
Het zouden mijn broer en zus kunnen zijn. We voelen elkaar op een dieper niveau aan. Ze staan altijd voor me klaar. Ik moet niet veel zeggen of ze weten al wat ik voel. Ook de band met mijn kinderen is hechter geworden. Het zijn schatten van kinderen. We stemmen op elkaar af en dragen zorg voor elkaar. De kinderen helpen me heel erg om verdere stappen in het leven te zetten. Ze geven me kleine duwtjes voorwaarts. Ze zorgden er destijds voor dat ik ’s morgens opstond, naar de winkel ging, bezig was en de deur uitkwam. Ik heb heel snel gemoeten en dat was voor mij wel goed om het leven terug op te pakken. Ik bleef in beweging. Als je kinderen hebt, denk je vooruit en blijf je positief. Zo voelt het ook naar onze vakantie toe. We gaan dit samen doen. Samen kan mooi zijn, ondanks het gemis.
Denk je dat deze vakantie iets in je rouwproces kan betekenen?
Ja, ik denk dat deze vakantie een grote stap zal zijn in mijn rouwproces. Het feit dat Kristof tijdens onze vorige vakantie gestorven is, heeft mijn liefde voor vakantie doen bekoelen. Het feit dat we een warme en liefdevolle familievakantie plannen, gaat me voorzichtig helpen ontdooien. Misschien kan ik daarna met warmte terugdenken aan al onze vorige vakanties. Ik hoop voorzichtig terug te durven leven en lachen. Kristof gaat erbij zijn, maar anders. Hoe dan ook zal het liefdevol en warm zijn.