Vergeet-mij-niet
Auteur; Alix Garin
Uitgeverij: Deadalus
Recensie
Alix Garin (1999) is een jonge Belgische tekenaar en auteur die zich in haar debuut Vergeet-mij-niet waagt aan een complex en emotioneel zwaar thema: de ziekte van Alzheimer. De graphic novel werd oorspronkelijk in het Frans gepubliceerd en werd al snel vertaald naar het Nederlands. Garin wordt geprezen voor haar minimalistische stijl die het onderwerp van haar boek onderstreept.
Vergeet-mij-niet vertelt het verhaal van Marie-Louise, een tachtigjarige vrouw die lijdt aan Alzheimer en in een verzorgingstehuis woont. Door haar ziekte leeft ze vaak in een eigen wereld, waarbij ze denkt dat ze weer een jong meisje is, dat thuis woont in een klein Normandisch dorpje. Ze ontsnapt geregeld uit het tehuis, omdat ze denkt dat ze naar huis moet, maar op haar heldere momenten realiseert ze zich de ernst van haar ziekte en de aftakeling die ze doormaakt. Marie-Louise’s dochter, Valérie, een arts, is bereid in te stemmen met een behandelingsplan waarbij dwangmedicatie wordt voorgeschreven om haar moeder onder controle te houden. Maar haar kleindochter, Clémence, verzet zich hiertegen. Ze heeft een sterke band met haar grootmoeder en besluit haar mee te nemen op een roadtrip naar het huis van haar jeugd, in de hoop dat deze reis haar grootmoeder wat helderheid zal brengen. De tocht verloopt niet zonder problemen: Marie-Louise zakt steeds dieper in haar ziekte weg terwijl Clémence wordt geconfronteerd met haar eigen twijfels en onzekerheden, waaronder haar seksualiteit en haar moeizame relatie met haar moeder. Het verhaal in Vergeet-mij-niet is zowel ontroerend als confronterend. Alix Garin weet het moeilijke onderwerp van dementie op een subtiele en menselijke manier te behandelen. De grafische roman is niet enkel een reflectie op de ziekte zelf, maar ook op de emoties die daarbij komen kijken, zoals de pijn van verlies, de frustratie van onmacht en het verlangen om iemand die je lief hebt vast te houden. De ontwikkeling van de relatie tussen Clémence en Marie- Louise vormt hierbij de kern van het verhaal.
Wat betreft de visuele vormgeving van het boek, valt vooral de minimalistische tekenstijl van Alix Garin op. De achtergronden zijn vaak eenvoudig of helemaal afwezig, gezien het thema een mooie keuze. De tekeningen lijken daarmee een verlengstuk van de ziekte zelf: het weglaten van overbodige details weerspiegelt de manier waarop het geheugen van de zieke langzaam vervaagt. De lijnen in de tekeningen zijn eenvoudig, maar expressief. De kleuren zijn eveneens sober, met een beperkte palet van zachte, pastelachtige tinten. Dit gebruik van kleur zorgt ervoor dat het boek geen overweldigende visuele ervaring is, maar juist een rustige, contemplatieve sfeer oproept, die het thema van verlies en herinnering versterkt. Vergeet-mij-niet, een indrukwekkend debuut van Alix Garin.